So we talked.
I went downstairs to eat sana. When I was at the dining table na, kinakabahan pa rin ako. Kase nga tinext ko na sya. I said "Mon?" Di pa rin sumagot. After 5mins he said "Who is this please?" Aba sumagot na.
Me: Raymund, Che to.
Tumawag. I ran. Umakyat ako sa room ko to answer. Pero di ko na inabutan. I texted him again.
Me: Uhm, I'm not sure if tama pa na kontakin kita. But I just want closure. You just left me hanging eh. I just want to know what happened.
After sending that message his message came in.
RV: Hi... How are you doing?
Me: Ok I guess. Mon, di ako maghahabol or mag hope or something. Explanation lang kelangan ko. I deserve that naman diba.
RV: I know... I'm so sorry. Can I call you? Whats your number at home again please?
I gave him my number. Ang tagal tumawag. Lalo ako natetense eh. Mga 10mins na wala pa, I went downstairs again. May tumawag pa sa daddy ko. He texted me again "Your phone's busy." before ko masagot, nag-ring landline namin. I ran ulet. I answered.
Me: Hello?
RV: Hi. How are you?
Me: Ok lang. (may slight na tone)
Blah blah di ko na matandaan lahat. Palakad lakad ako sa kwarto while hawak yun phone at nag-iisip ng sasabihin.
Later on, umupo ako. Para makalma ko sarili ko.
Nag-explain.
RV: Remeber the last time I almost got caught?
Me: Huh? Kelan? Di ko alam yon.
RV: Basta last time I almost got caught. Blah blah di ko matandaan lahat pano nya sinabi. Sensya na di ako madali makatanda sa ganyan. Hehe
Si Tina daw, dudang duda na. At di na pinapakinggan at bumebenta lahat ng excuses nya. I dont care. Di ko problema kung pano sya lulusot. Problema ko iniwan nya ako.
And he said, sa tingin daw nya that's the only right thing to do. Sabi ko, ganon lang?
Oo daw. He tried many times na raw to get in touch with me but he just couldnt. Magta-type na sya and then ide-delete nya and he'll put back his phone to the locker. Echos. Potah, di ako naniniwala. I dont believe sa lahat ng sinabi nya. Eh baket pa ako nakipag-usap diba?
Gusto ko lang ng kahit anong explanation nya. But I didnt expect na yon ang gagawin nyang excuse. Lame for me.
Sabi ko pa that I'm so mad at him. Naisipan ko sila guluhin ni Tina. (nanginginig na ako nyan swear). Sabi ko kahit gustong gusto ko sya kontakin di ko ginawa lalo na sa legal number nya dahil ayoko maging delikado sya. I wanted to send a message on his friendster but di ko ginawa kase baka makita ni Tina. Sya inisip ko, damn it.
Gusto ko sya murahin. Di ko magawa. Basta sinabi ko lang galit na galit ako sa ginawa nya. Simpleng paalam lang hinihingi ko. Sabi ko ano yon, nagising ka na lang isang umaga ayaw mo na? Basta ang alam lang daw nya mas mabuting iwan na lang ako.
We both know na pag sinubukan pa namin magpaalam sa isa't isa, hindi mangyayari. We've tried so many times to say goodbye. Di namin natutupad yon. Kaya daw naisip nya mas better na yon kesa di pa matuloy ulet.
Sabi ko alam ko kung pano tayo maghiwalay. Sana nagpaalam ka na lang. Eh ano ngayon kung i-text pa kita. Kung ayaw mo na talaga, wag mo pansinin messages ko.
Gustong gusto ko sya sabihang walang b****. Sabi ko na lang ikaw may kasalanan nito. Kagagawan mo lahat to tapos ako ang iniwan mo?!
Parang di na nya alam kung ano pa sasabihin nya. He just sorry talaga. He knows mali daw ginawa nya. Talaga!
I told him pa that ano yon, nag-view pa sya sa friendster ko. He said yes, he just wanted to see how I'm doing daw. Sabi ko ano yon, sana nag-explain na lang sya.
15mins lang ata kame nag-usap, parang yon ang nakita ko sa lcd nung phone. Pero parang wala kame napag-usapan kase mas matagal akong tahimik. I told him di ko na alam sasabihin ko. Tagal ko nag-practice at nagplano. Pero na-blanko nako.
Nung talaga di ko na alam sasabihin ko at feeling ko kase malapit ko na syang murahin, I just said sige na. Ok na. At least alam ko na. Bye. And I just hung up. Di ko na hinintay kung may sasabihin pa sya or what.
And then I cried. Tinigil ko lang coz alam ko kelangan ko na umakyat dito at may mga invoices ako kelangan tapusin.
Thank you guys! Sobra. Salamat sa support. And I know I couldnt do it without you. And ke Boo, sumuporta din sya saken. Hehe katuwa.
